بايد فراموشت کنم

چنديست تمرين ميکنم

من می توانم! می شود!

آرام تلقين ميکنم.

حالم، نه، اصلآ خوب نيست...

تا بعد بهتر می شود!!

فکری برای ِ اين دل ِ تنهای ِ غمگين ميکنم.

 من می پذيرم رفته ای،

و بر نمی گردی همين!

خود را برای ِ درک اين، صد بار تحسين ميکنم.

 کم کم ز يادم می روی،

اين روزگار و رسم اوست!

اين جمله را با تلخی اش

صد بار تضمين ميکنم.