زمزمه

در نگاه صبح بودنت را فرياد زدم....بي حاصل بود و چشم را بستي تا شب....جدايي را در گوشم زمزمه كند.

اعتماد

وقتي نگاهم مي كرد عشق را در چشمانش مي ديدم...وقتي او را دست در دست ديگري ديدم نفهميدم كه بايد به چشمهاي او اعتماد كنم يا چشمهاي خودم.

برگ از درخت خسته مي شود....پاييز بهانه است...

به چشمانم نگاه كن كه چگونه در نبو دننت به درياچه اي مبدل شده و قلبم كه چون كوره اي همواره مي سوزد و مي گدازد و دستانم كه در نبو دنت هميشه رو به آسمان است.....پس نگو بايد بروي